Svu noć svitlila misečina
u po noći krvav daždić padne.

Krvave sikire na dno mora pale,
Lumini trepćali isprid slik svetaških,
Kvadrih i oltarih od meštor mletaških
Koloni i kmeti napučili vale.

Svi zabjeni skonsi, sva plovjenja noćna,
Gusarske galije na debelih morih,
Misečine puste iznad kuć i dvorih
Vitridu iz sarcih kroz hotinja moćna.

Zaprećona iskra kad i kad usplane,
Razgori se plamik one iste karvi,
Kroz riči i dila, dobrote i kripost
Kroz muke, nevoje i kroz jute rane
Javjo se dešpeton i snagon ča marvi
Glavami išanin ke ne mole milost.